Taalverdediging

Enkele jaren geleden stonden er in de tv-gids die wij thuis ontvangen regelmatig ingezonden brieven over het toenemende Engelse taalgebruik in de media (tv- en radioprogramma’s). Er werd schande van gesproken dat er Engelse termen werden gebruikt waar er Nederlandse alternatieven waren. Dit was, volgens de briefschrijvers, een kwalijke zaak. Sommigen lobbyden zelfs tegen de groeiende mate waarin het Engels werd gebruikt in Nederland. En ja, met dat doel werden ook stichtingen opgezet. Eén van die stichtingen was de stichting Taalverdediging; bij hen kon je ook nog bijpassende buttons bestellen, om op je jas te spelden als je het met hen eens was.

De stichting Taalverdediging bestaat nog steeds, ik heb zojuist hun website bekeken.

Het product Houellebecq

Laat er geen twijfel over bestaan dat Houellebecq één van de schrijvers is aan wie ik een voorbeeld neem. Een auteur provocateur, die door de ene criticus als een stalinist, en door de andere als een fascist wordt weggezet. Zowel als extreem-links als extreem-rechts bestempeld worden is alleen mogelijk als je controversieel schrijft. Ik zou me persoonlijk niet druk kunnen maken om kritieken als ze elkaar neutraliseren – min maal min is tenslotte plus – ik zou er eerder om lachen. Volgens mij doet Houellebecq dat zelf ook, overigens.

Inhoudelijke commentaren over zijn boeken wil ik hier niet geven; De mogelijkheid van een eiland vond ik, in tegenstelling tot de rest van zijn oeuvre, ietwat tegenvallen, maar die zal ik, voordat ik echt stellig ga beweren dat het een tegenvaller is, herlezen onder het journalistieke motto check and doublecheck.

Dan toch: Steve McQueen

En sneller dan verwacht, om wederom terug te verwijzen naar mijn vorige blog. Ik had niet voorzien dat ik de film een paar dagen geleden opnieuw zou zien, voor de tweede keer na twee, misschien drie jaar.

Om kort te gaan: The Great Escape is, ondanks dat de film uit 1963 stamt, nog steeds een steengoede film. Misschien juist wel dankzij het feit dat de film uit 1963 stamt; dat leeftijd niet altijd ten koste gaat van kwaliteit, bewijst TGE maar weer eens.

Er zijn veel oorlogsfilms gemaakt, maar The Great Escape is er in geslaagd een romantische oorlogsfilm te zijn, en tegelijkertijd een requiem aan 50 geëxecuteerde krijgsgevangenen. Dat is vrij uniek. Andere klassiekers als The Battle of the Bulge en The Longest Day zijn sterke actiefilms, maar zetten de geallieerden standaard weg als good guys, en de Duitsers als bad guys, de nuance is een beetje zoek. Als combinatie romantiek/requiem schittert TGE, want er is enerzijds een spannend verhaal neergezet zonder daarin een belerende toon aan te slaan in de trant van “Kijk toch eens hoe erg het is dat vijftig mannen zijn doodgeschoten.” Natuurlijk is dat erg, maar in TGE wordt dit in een dusdanig geromantiseerde setting gebracht dat het haast nog meer indruk maakt als verstoring van de idylle. Een toonzetting als in Saving Private Ryan is overbodig. Die film is natuurlijk fictief, maar qua toonzetting zo en zoveel zwaarder. TGE bewijst maar weer eens dat dat niet per definitie nodig is.

En Steve McQueen is natuurlijk koning in zijn rol als Virgin “Just call me” Hilts. Ik was toch wel verbaasd dat de beste man al 29 jaar dood is.

Kortom: gaat het zien! (Voorlopig de laatste filmtip hier, dat durf ik met zekerheid te stellen.)